Jest rzeczą niemożliwą, aby student uczący się Metodą Callana siedział w klasie i nie uczył się.

Jeśli student jest zmuszony do mówienia i słuchania przez całą lekcję, to w konsekwencji, jest zmuszony i do nauki. Metoda Callana zmuszając studentów do nauki sprawia, że stają się oni nastawieni entuzjastycznie, ponieważ czują, że coś osiągnęli.

Jednym ze sposobów, w jaki Metoda Callana maksymalizuje czas poświęcony na mówienie oraz koncentrację studentów polega na tym, że od pierwszej lekcji lektor mówi z prędkością od około 200 do 240 słów na minutę.

Oznacza to, że tempo konwersacji jest znacznie szybsze niż podczas normalnej rozmowy, kiedy używamy od ok. 100 do 120 słów na minutę (lektorzy uczący innymi metodami używają od około 100 do 120 słów na minutę). To niezwykle szybkie tempo skutecznie zapobiega znużeniu, zmusza do koncentracji, uniemożliwia tłumaczenie sobie wszystkiego na język polski, pozwala na usłyszenie większej liczby słów oraz częstsze ich powtarzanie. Ułatwia to także rozumienie języka angielskiego poza szkołą i skutecznie przyspiesza proces nauki. Oczywiście student nie mówi tak samo szybko jak lektor, lecz w normalnym tempie.

Największymi wrogami uczenia się są nuda i słaba pamięć. Metoda Callana z łatwością pokonuje nudę dzięki szybkości, a słabą pamięć przy pomocy powtórek. Powtarzanie wszystkiego cztery czy pięć razy gwarantuje nie tylko płynność mówienia i rozumienie, ale i trwałe zapamiętanie świeżo zdobytej wiedzy - bez względu na to jak słabą pamięć ma uczeń.

Studenci uważają Metodę Callana za łatwą, interesującą i przyjemną.

Jeżeli wydawałaby się nudna, nie byliby w stanie nauczyć się w 1 normalnego czasu (wiadomo, że znudzony student uczy się wolno), a szkoły Callana nie byłyby w stanie gwarantować sukcesu w egzaminach Cambridge każdemu studentowi. Metoda Callana nie tylko nie jest nudna, ale może być również zabawna, szczególnie gdy jest wykładana przez dynamicznego, doświadczonego nauczyciela.

Właściwością Metody Callana jest to, że każdy student ma przeznaczoną taką samą ilość czasu na mówienie.

W większości metod najbardziej rozmowni studenci zajmują prawie cały czas, podczas gdy reszta siedzi w milczeniu.

Studiując innymi metodami student musi po każdej lekcji poświęcić jeszcze przynajmniej 15 minut na odrabianie zadań domowych, co oznacza, że czas studiowania wydłuża się o ok. 25%.

W odróżnieniu od innych metod, Metoda Callana została opracowana tak, że student może rozpocząć naukę, zakończyć i podjąć ponownie w jakimkolwiek czasie, bez większego uszczerbku dla jego postępów w nauce.
Szkoła umożliwia więc studentowi podjęcie nauki o każdym czasie w ciągu roku.

Nauczyciel powtarza każde pytanie dwa razy.
Pozwala to nauczycielowi mówić szybko, a student ma szansę zrozumieć to, czego nie zrozumiał za pierwszym razem i czas na sformułowanie odpowiedzi.

Każde pytanie jest kierowane do kilku uczniów po kolei.
Dzięki temu uczniowie mają okazję ćwiczyć nowopoznane słowa, zwroty i zagadnienia gramatyczne.

Pytania i odpowiedzi, na których opiera się Metoda Callana są stosowane według ściśle określonego wzoru, tzn. słowo w słowo.
Studentowi nie wolno samemu wymyślać odpowiedzi (z wyjątkiem Książki Szóstej), powinien on ćwiczyć słowa i zwroty użyte w pytaniu.

Kiedy nauczyciel zadaje pytania, studenci mają książki zamknięte, koncentrując się wyłącznie na tym, co mówi nauczyciel.
Utrwalają oni w ten sposób wymowę nowych słów i nie będą jej mylić ze sposobem zapisu wyrazów.